|
تحریم، تنها راه مبارزه با کودتای پارلمانی
تحریم، تنها راه مبارزه با کودتای پارلمانی قصه پر غصه ای است این حکایت انتخبات ایران. از یک طرف «میزان را رای ملت می نامند» و از طرف دیگر مقدمات حذف اندیشه های مختلف را در اندیشه سیاسی فراهم می کنند. از یک طرف خود را ذوب در ولایت فقیه می دانند و از سوی دیگر در سالی که توسط مقام رهبری سال «اتحاد ملی و انسجام اسلامی» نام گرفته است، سعی در برقراری «سکوتی گورستانی» دارند. از یک سو بزرگترین افتخار «جمهوری اسلامی» را ایجاد زمینه برای تاثیرگذاری مردم در تعیین سرنوشت خویش می دانند و از دیگر سو بزرگان دلسوزان نظام از جفایی که در بررسی صلاحیت ها شده می گویند و انذار می دهند که «تعیین لیست از دربار، کاری رضاخانیست»
به زعم من بحث تحریم انتخابات اساساْ یک بحث منتفی است. چه اینکه آنچه که ما «انتخابات» می نامیم، یک حداقل هایی دارد که کمترین آن این است که مبتنی بر رقابت باشد، حال اگر بنا به دلایلی در این تعریف به هر دلیلی خواسته های قانونی ما فراهم نشد، می توانیم و می شود از یک شیوه اعتراض مسالمت آمیز مدنی به نام «تحریم» انتخبات صحبت کرد. این در حالی است که آنچه در 24 اسفند با آن روبرو هستیم اصلاً و ابداً به صورت بالذات انتخابات نیست، بلکه به قول نکته سنجی نوعی «انتصخابات» است که قبل و پیش از رای و نظر مردم افراد مورد نظر حاکمیت مشخص شده اند و اقتدارگرایان که اساساً اعتقادی به رای مردم ندارند فقط برای اینکه مسئولیت را از گردن خویش بردارند با برپایی یک شبه دموکراسی هدایت شده سعی بر آن دارند تا به صورت تزیینی رای و نظر مردم را هم بدست آورند. من به شخصه همانطور که ذکر آن در بالا آمد، آنچه در 24 اسفند ماه برگزار می شود را نه تنها انتخابات نمی دانم بلکه کودتای پارلمانیی تلقی می کنم که در راستای دیگر نقشه های اقتدارگرایان که بعد از بالا رفتن از نردبان دموکراسی، سعی در سرنگونی آن دارند، قدمی در راه بی معنی کردن «جمهوریت» و دموکراسی نظام می دانم و تنها راه مقابله با این کودتای پارلمانی را که متاسفانه به اسم «دین» نیز انجام می شود، را شرکت نکردن توده های مردم در این «انتصخابات» می دانم.
به همین مناسبت من هم از دوستانم نظیر مهدیه قافله باشی، حسین آذبایجانی، حمید مافی، داود روشنی، حسین نورانی نژاد، میرا و سایر دوستانی که دلشان برای ایرانی دموکراتیک، آزاد و آباد می تپد، دعوت می کنم تا به این حرکت وبلاگ نویسان برای تحریم این انتصخابات فرمایشی بپردازند.
پی نوشت: وبلاگهایی که در این مورد نوشته اند: ۱- تحریم! به این دلایل، محمدرضا یزدان پناه ۲- بازی را چه کنیم ؟، احمدعلی حسینی ۳- در سوگ آنچه می رود...، علی ظهوری ۴- جلسه ای مهم برای تعیین تکلیف، مهجاد ۵- احتمال تعطیلی ستاد ائتلاف اصلاح طلبان، دسترنج ۶- رای ندان هم حق ماست، حمید مافی ۷- حق رای ندادن، ایران فردا ۸- اجماعی برای اعلام تاسف، فرنوش حبیب نژاد ۹- تردید اصلاحطلبان برای تحریم؟! - فرشته رضایی ۱۰- (پس از تحریم) چه باید كرد؟ - آرش بهمنی ۱۱- جمهوری اسلامی یا حكومت اسلامی - داود روشنی ۱۲- باخت، مهدیه قافله باشی ۱۳- صلاحیت پرواز برای كبوتران آزادی - ابوالقاسم بیات ۱۴- آخرین فرصت همراهی ما - میرا ۱۵- دوراهی ماندن یا رفتن - حامد صالح آبادی ۱۶- عصاره تلخ زهر - محدثه خیرخواه ۱۷- دیدی چه كردهاند با ما - نوید ۱۸- بودن یا نبودن، مسئله اینست! - سوشیانت
|+| نوشته شده توسط مصطفی رسته مقدم در چهارشنبه هفدهم بهمن 1386 و ساعت 20:8  |
درباره وبلاگ
 آش ایرونی ملغمه ایست از هر آنچه که به دستمان می آید، هر کس به فراخور ذائقه اش، هر آنچه را که می پسندد به آن می افزاید و هر آنچه که مطلوب نمی داند از آن حذف می کند، یکی آش را شور می پسندد و یکی تیز و آن یکی ترش. یکی در آن دار و دوای بسیار می ریزد و فرد دیگر حبوبات و شاید دیگری.... اما آش ایرونی با مخلفات گوناگون و گاه متناقضش، یک ویژگی مشترک دارد و آن نفاخ بودن آن است و امان از نفخ معده!!!
عجیب حکایت این که، این ویژگی غذای محبوب اکثر ایرانیان، در " دموکراسی " ایرانی نیز تبلوری دوباره یافته است!!! یکی دموکراسی " ماکسی مالیستی " می پسندد و دیگری دموکراسی " مینی مالیستی " را باب طبع خود می داند، یکی از نظارت " استطلاعی " دم می زند و دیگری نظارت " استصوابی " را مطلوب خویش می داند. یک گروه شأن دینی برای دموکراسی قائل نیستند و دسته ای دیگر نوای " مردم سالاری دینی " شان گوش فلک را کر کرده است، برخی نیز نه این را می خواهند و نه آن را و از " دین سالاری مردمی " دفاع می کنند!!!... امان از نفخ معده !!! ترجمه قالب
|
