|
تفالی به حضرت حافظ
تفالی به حضرت حافظ امروز در لحظه تحویل سال، در همان زمانی که بعد از گوش کردن دعای «یا مقلب القلوب» از بارگاه مطهر امام رضا(ع) تلویزیون را خاموش کردم، تفالی به حضرت حافظ زدم و بد ندیدم تا آن را در وبلاگ کار کنم: بر سر آنم که گر ز دست برآید/ دست بکاری زنم که غصه سر آید خلوت دل نیست جای صحبت اضداد/ دیو چو بیرون رود، فرشته در آید صحبت حکام، ظلمت شب یلداست/ نور ز خورشید جوی، بو که برآید بر در ارباب بی مروت دنیا/ چند نشینی که خواجه کی بدر آید؟ ترک گدائی مکن که گنج بیابی/ از نظر رهروی که در گذر آید صالح و طالح متاع خویش نمودند/ تا که قبول افتد و که در نظر آید؟ بلبل عاشق! تو عمر خواه که آخر/ باغ شود سبز و شاخ گل ببر آید غفلت حافظ در این سرا چه عجب؟!/ هر که به میخانه رفت، بی خبر آید
|+| نوشته شده توسط مصطفی رسته مقدم در جمعه دوم فروردین 1387 و ساعت 1:8  |
درباره وبلاگ
 آش ایرونی ملغمه ایست از هر آنچه که به دستمان می آید، هر کس به فراخور ذائقه اش، هر آنچه را که می پسندد به آن می افزاید و هر آنچه که مطلوب نمی داند از آن حذف می کند، یکی آش را شور می پسندد و یکی تیز و آن یکی ترش. یکی در آن دار و دوای بسیار می ریزد و فرد دیگر حبوبات و شاید دیگری.... اما آش ایرونی با مخلفات گوناگون و گاه متناقضش، یک ویژگی مشترک دارد و آن نفاخ بودن آن است و امان از نفخ معده!!!
عجیب حکایت این که، این ویژگی غذای محبوب اکثر ایرانیان، در " دموکراسی " ایرانی نیز تبلوری دوباره یافته است!!! یکی دموکراسی " ماکسی مالیستی " می پسندد و دیگری دموکراسی " مینی مالیستی " را باب طبع خود می داند، یکی از نظارت " استطلاعی " دم می زند و دیگری نظارت " استصوابی " را مطلوب خویش می داند. یک گروه شأن دینی برای دموکراسی قائل نیستند و دسته ای دیگر نوای " مردم سالاری دینی " شان گوش فلک را کر کرده است، برخی نیز نه این را می خواهند و نه آن را و از " دین سالاری مردمی " دفاع می کنند!!!... امان از نفخ معده !!! ترجمه قالب
|
