|
حرمت انسان بودن
دوباره قرون وسطی
ترسم نرسی به کعبه ای اعرابی / کاین ره که تو میروی به ترکستان است |+| نوشته شده توسط مصطفی رسته مقدم در سه شنبه یکم خرداد 1386 و ساعت 11:46  |
درباره وبلاگ
 آش ایرونی ملغمه ایست از هر آنچه که به دستمان می آید، هر کس به فراخور ذائقه اش، هر آنچه را که می پسندد به آن می افزاید و هر آنچه که مطلوب نمی داند از آن حذف می کند، یکی آش را شور می پسندد و یکی تیز و آن یکی ترش. یکی در آن دار و دوای بسیار می ریزد و فرد دیگر حبوبات و شاید دیگری.... اما آش ایرونی با مخلفات گوناگون و گاه متناقضش، یک ویژگی مشترک دارد و آن نفاخ بودن آن است و امان از نفخ معده!!!
عجیب حکایت این که، این ویژگی غذای محبوب اکثر ایرانیان، در " دموکراسی " ایرانی نیز تبلوری دوباره یافته است!!! یکی دموکراسی " ماکسی مالیستی " می پسندد و دیگری دموکراسی " مینی مالیستی " را باب طبع خود می داند، یکی از نظارت " استطلاعی " دم می زند و دیگری نظارت " استصوابی " را مطلوب خویش می داند. یک گروه شأن دینی برای دموکراسی قائل نیستند و دسته ای دیگر نوای " مردم سالاری دینی " شان گوش فلک را کر کرده است، برخی نیز نه این را می خواهند و نه آن را و از " دین سالاری مردمی " دفاع می کنند!!!... امان از نفخ معده !!! ترجمه قالب
|
وقتی عکس های صورت خونین «انسانی» غرق به خون را دیدم، زبانم بند آمد و نفسم در سینه حبس شد و به خودم لعنت فرستادم که چرا بجز تاسف خوردن و یا درنهایت نوشتن مطلبی در وبلاگم کاری بیش از این در توانم نیست. تاسف آنجا بیشتر می شود که کسانی که باید حافظ جان و مال مردم باشد و برای جامعه امنیت به ارمغان آورد، این چنین بی پروا «حرمت انسانی» انسانها را خدشه دار می کند. برخورد وقیحی که حتی داد هم مسلکان و هم فکرانشان در سایر نهاد ها را نیز در آورد، باور کنیم که این برخورد با هیچ بهانه ای حتی «اوباش» خواندن و «اراذل» نامیدن آن افراد هم توجیه نمی شود. من نیز به مانند سایر دوستان چون دغدغه این مردم و این گوشت و پوست و استخوان را دارم، می نویسم تا محکوم کرده باشم این نوع برخورد را، برخوردی که شاید یادآور بازگشت «قرون وسطی» باشد. 
